Joods & christelijk platform
voor reflectie 
op de actualiteit

[column] Groeten uit Jeroesjalajiem

rabbijn Shmuel Katz | hoofdredacteur

 

Momenteel verblijf ik in Israël. Afgelopen vrijdag bezocht ik de kotel. Dat is altijd een speciaal moment en dit keer zeker. Niet alleen omdat het bijna anderhalf jaar geleden is dat ik er voor het laatst was, maar ook omdat ik met een bijzonder gevoel weer van die plek weg ging.

In de ochtend voordat ik naar de kotel ging, appte ik met een bestuurder in Joods Nederland. Ik schreef hem dat ik naar de kotel ging om te dawwenen voor jahadoet Holland, het Nederlandse Jodendom. Daarop kwam een app terug: “Doe maar vooral voor de veiligheid van Israël.” Ik vond het een prachtig antwoord en besefte hoe groot de betekenis van de kotel is en wat je daar allemaal aan Hasjem kunt vragen.

Het was wel duidelijk dat ik niet naar de kotel ging om te barbecuen

Normaal gesproken loop ik van de Jaffapoort door de Joodse wijk van de oude stad naar de kotel. Die wandeling brengt me alvast in de stemming. Dit keer nam ik een taxi. De chauffeur reed langzaam over de smalle weg die de Jaffapoort met de kotel verbindt; er was tijd voor een kort gesprek. Het was natuurlijk wel duidelijk dat ik niet naar de kotel ging om te barbecuen, toch kwam het gesprek erop dat ik daar ging dawwenen. Ik zei: “Ik zal daar ook voor jou bidden” en vroeg de chauffeur naar zijn naam en die van zijn moeder. Die namen klonken Arabisch, maar veel Joden afkomstig uit de Arabische landen hebben Arabische namen. Toen vroeg de chauffeur me: “Naar wie ga je daar bidden?” Ik antwoordde: “Naar Elokiem.” Zijn reactie: “Dat is ook mijn God. Bid daar voor ons allemaal, dat het goed met ons zal gaan.” Ik begreep op welke brug wij elkaar hadden ontmoet en zei hem: “Ik zal daar bidden voor sjalom op de hele wereld.”

Bij de kotel dawwende ik voor mijn familie. En daar, op die eeuwenoude plek die ons verbindt met ons geweldige verleden en de indrukwekkende toekomst, was inderdaad ook ruimte om te dawwenen voor het Nederlandse Jodendom, voor de veiligheid van Israël en voor wereldvrede.

Elke keer opnieuw ervaar ik mijn bezoek aan de kotel als een injectie met spiritualiteit. Het is alsof Hasjem voor me staat en me kracht geeft voor alles wat ik probeer te doen. Zoals altijd sloot ik mijn bezoek aan de kotel af met een kus op de stenen muur; dezelfde muur waarachter eens mijn voorouders – ik stam immers af van Aron Hakoheen – de dienst deden in de Tempel. Iets van de sfeer en spirituele energie uit die Tempelperiode is nog steeds in die stenen muur aanwezig. Dit keer kreeg ik het gevoel alsof er een boodschap aan me werd gegeven: ga door met wat je doet, Ik zal je de kracht en de middelen daarvoor geven.

Zo neem ik de kotel met me mee; ook als ik volgende week, 3.200 km verderop, terug ben in Amsterdam.

 

foto: Wiki

Deel dit bericht:

cross