Joods & christelijk platform
voor reflectie 
op de actualiteit

Kerkelijke solidariteit in de mist

Wie bedenkt dat ‘kerk’ – maatschappelijk gezien – een verzamelnaam is voor de mensen die geloven dat Jezus de wereld zal redden, zal zich als christen direct realiseren dat de kerk dus alles te maken heeft met Israël.
Heel simpel: zonder Israël geen Jezus en geen kerk.

Israël is de naam van een volk en een land en een staat. Van het Joodse volk, wel te verstaan. Het nationaal tehuis van dat Joodse volk, in het land dat zo’n 3000 jaar geleden werd geregeerd door de Joodse koning David, van wie de kerk gelooft dat Jezus een nakomeling is, staat weer op de kaart.
Na een zeer bewogen geschiedenis gebeurt in 1948 een wonder: het Joodse volk heeft weer zijn oorspronkelijke land, zijn nationaal tehuis, terug, op dezelfde plek, in een eigen staatsvorm. Het staat weer op de kaart!
Aan Palestijnse kinderen wordt in de schoolboekjes en aan de muur een andere kaart voorgehouden: zonder Israël*.
De “volken van rondom” waren, op een enkele uitzondering na, in bijbelse tijden Israël al nooit goed gezind, en zij vielen ook in 1948 meteen weer over Israël heen – met de bedoeling om het van de aardbodem te doen verdwijnen. En dat ondanks Israëls verklaring van vrede en vriendschap aan het adres van de buren, met het voorstel om gezamenlijk het Midden-Oosten tot bloei te brengen.
De oorlog van nu in 2023 is de zevende sindsdien. En weer was Israël niet de agressor.

Voelt de kerk zich verbonden met alle christenen ter wereld? Uiteraard.
De verbondenheid met Israël, haar bakermat, geldt voor de kerk mondiaal.
De kerk heeft de bonte kleuren van alle nationaliteiten en in elk land zou er logischerwijs 1, nationale, kerk moeten zijn – zou je denken.
Behalve de ramp van haar ont-sporing** achter Israël vandaan (we laten nu dit deel van de geschiedenis rusten) is er ook de ramp van veel scheuringen geweest, direct al in de kerk van Rome, maar ook  in de NHK, de Nederlands hervormde kerk, in de Waalse kerk, de Anglicaanse kerk, de church of England en zo kunnen we nog wel een poosje doorgaan.
Sinds 2004 hebben in ons land de meeste protestantse kerkgenootschappen zich herenigd (minus achterblijvers of weigeraars) in de PKN, de grootste protestantse kerk in ons land.

In oktober 2023 breekt oorlog uit tussen Israël en Hamas. Dat is geen oorlog tussen twee staten die een politiek geschil hebben, maar deze oorlog begon toen Hamas, een algemeen als terroristisch aangemerkte organisatie, een slachtpartij aanrichtte   op een Joods festival vlakbij de grens met de Gazastrip; het festival wilde de vrede vieren…- dat was het thema.
Gaza is een strook land langs de Middellandse zee, die in het zuiden grenst aan Egypte. In 2005 heeft Israël het gezag overgedragen aan de PLO en zich daar teruggetrokken.
Het handvest van Hamas en aanverwante organisaties, als Hezbollah en Jihad, verkondigt de doelstelling: vernietiging van Israël.
Gevreesd moet worden dat Iran het brein is achter de nieuwste aanval, en in elk geval wapenleverancier voor de antisemitische organisaties.

Bekend is inmiddels dat niet Israël, maar Egypte de zuidgrens van Gaza vooralsnog heeft dichtgehouden voor hulpgoederen en vluchtelingen.
Naar aanleiding van de aanval op Israël heeft de PKN een solidariteitsverklaring uitgegeven met het volk en het land van Jezus. Om genoemde bekende redenen, want volgens ook de officiële  kerkorde immers:  “onopgeefbaar” daarmee, dus met Israël verbonden. Logisch.
Maar niet logisch, en gevoelloos, wordt in deze zelfde verklaring ook solidariteit met de Palestijnse slachtoffers uitgesproken.
(Neem dan ook maar even de Oekraïense slachtoffers en de Russische erbij...)

Als lid van deze PKN, schaam ik me diep over de bedenkers van een dergelijke tekst.
En voor wie dit echt nog steeds niet snapt een voorbeeld van dichtbij:
Er is een kind van de buren aan verwondingen overleden; je gaat condoleren en je bidt met de ouders, om troost, en in hetzelfde gebed om troost voor de kinderen van de chauffeur die willens en wetens op het schoolplein inreed. . Hoe lijkt dat?

Arme, misleide, sinds 1947 vals voorgelichte, zich noemende Palestijnen. En vervloekt hun leiders, vervloekt Hamas.
Vrede zij over Israël…!

Trudie van der Spek - Begemann

 

* onderzoek wijlen Hans Jansen
** de anti-Joodse ont-sporing  als koers bevestigd onder leiding van de eerste christelijke keizer Constantijn de Grote in de 4e eeuw. "Wij moeten niets te maken willen hebben met dat afschuwelijke volk" schreef hij in een brief aan alle deelnemende bisschoppen aan het concilie van Nicea.

Deel dit bericht:

cross