Joods & christelijk platform
voor reflectie 
op de actualiteit

La tour Eiffel et Notre Dame

Parijs heeft als bijnaam: de lichtstad.. Ik heb altijd van die stad gehouden. Misschien wel vooral door die hartverscheuerende muzikaal uiterst simpele chansons van de clochard George Brassens.  Aupres de mon arbre…..
Hij vooral, stond voor mij voor de stad. Dan heb ik het over de sfeer. En het is opvallend dat deze stad zoveel muzikaliteit heeft voortgebracht. Zo heel veel meer dan in elk geval Amsterdam.

Het beeld werd bepaald door de Seine met haar bruggen, die lelijke toren, en de bijna dreigende kathedraal, vooral dreigend als je naar binnen ging.
In 2019 stond La Dame in brand, in 2024 verroest de Eiffeltoren.
Ja nostalgie doet altijd beetje zeer, en ik hoop toch dat ze er doorheen komen.
Toch.

Al bespiegelend voel je wel dat de wereld dreigt weg te zakken en dat de verschijnselen van verval zich overal voordoen.
Maar als het de lichtstad betreft …. Wordt zichtbaar dat het licht dooft.
“Dan dooft het licht”.
Vreemde gewaarwording met zo’n contradictio in terminis:
hoe kun je nu het donker zien?

Trudie van der Spek - Begemann

Deel dit bericht:

cross