Joods & christelijk platform
voor reflectie 
op de actualiteit

Nederland

COLUMN

Wij zijn het land van de kaaskoppen, heette het ooit. Niet erg vleiende benaming, want dat woord heeft de negatieve lading van domkoppen.
Anno 2024 kun je bovendien ons land onmogelijk meer zo noemen: de Palestijnen trekken met hun vlaggen door de straten en zingen hun moordende lied. We blijken een flink contingent Russen onder ons te hebben, en de donkere kleuren op straat in Amsterdam deed een vriend, die daar liep, zich afvragen of hij wel in Nederland was.
Vandaag was Den Haag het slagveld voor onderling oorlogvoerende Eritreëers.
We hebben als Nederlanders altijd de reputatie gehad tolerant te zijn en gastvrij. Vroeger al kwamen de Hugenoten deze kant op, de Joden vonden hier een toevlucht, Mokum, ook ontvingen wij destijds Belgische vluchtelingen, Molukkers, en het duurt nu niet zo heel lang meer of we zijn totaal verkleurd.
In een winkel werd de klant gevraagd of ze Engels wilde spreken.
We leefden al lang bijna onder Amsterdams peil, maar helemaal verdrinken lijkt toch niet zo leuk.
Het calvinisme waar we ooit ongeveer mee vereenzelvigd werden verdwijnt aan de horizon van de Nederlandse geschiedenis, en de angst van Wilders voor islamisering lijkt echt niet ongegrond.
Een vacuum trekt immers altijd iets aan…

Een plot voor deze column is er eigenlijk niet. Het lijkt een litanie.
Maar wat is dan hier de opiniepijler? Verworden tot nostalgie? Of een toegeworpen reddingsboei, een oproep?
Meningsvorming moet doorwerken. De diepte in. De diepte van de Nederlandse klei.
En dat valt niet mee…

Trudie van der Spek - Begemann

 

Deel dit bericht:

cross