Joods & christelijk platform
voor reflectie 
op de actualiteit

De toestand in het Midden-Oosten: zeer zorgwekkend, maar niet hopeloos?

evacuatie van inwoners van het noordelijke Israëlische stadje Kiryat Shmona, bij de grens Israel-Libanon

Ron van der Wieken

 

Israël is in een existentiële oorlog verwikkeld op maar liefst vier fronten: Hamas in Gaza, Hizbollah aan de Libanese grens, Hamas op de West-bank en de Houthi’s in Jemen. De Amerikaanse bases in Syrië, Jordanië en Irak die bedoeld zijn om de wederopstanding van ISIS te voorkomen liggen frekwent onder vuur van Hizbollah Kataib en andere zwaar bewapende Iraanse marionetten. Saoedi-Arabië, de Golfstaten en Oman zijn doodsbang voor Iran en zouden waarschijnlijk graag een militair verdedigingspact sluiten met de VS en Israël maar dat kan op dit moment niet want hun bevolkingen zijn hevig anti-Israël en anti-VS vanwege de oorlog in Gaza waarbij veel Arabische broeders omkomen. Iran bespeelt zijn marionetten sluw: elke aanval van Houthi’s, Hamas, Hizbolla of Hizbolla  Kataib wordt afgedaan als iets waar Iran zelf niets mee te maken heeft. Iedereen weet wel beter maar voorlopig worden er -behalve door Israël- geen houtsnijdende maatregelen tegen Iran ondernomen.

Wat er dreigt is niets meer of minder dan een aanzet tot de derde wereldoorlog. De Verenigde Staten zullen niet gedogen dat Israëls voortbestaan werkelijk in gevaar komt, de situatie in de Rode Zee door de Houthi terroristen is niet lang tolerabel vanwege de druk op de wereldhandel en ook de risico’s voor de Amerikaanse bases in Syrië, Irak en Jordanië worden zonder harde represailles te groot. Als Iran en zijn “proxies”, zijn marionetten, niet drastisch inbinden zal een stevige Amerikaanse reactie onvermijdelijk zijn.

In de grammatica van het Midden-Oosten is een gematigde of een genuanceerde reactie op agressie synoniem met zwakte en kwetsbaarheid. De Christelijke ”andere wang” wordt suïcidaal gevonden, en het Joodse “oog om oog” wordt gezien als slapjes. Een fatsoenlijke leider slaat als hij kan vele malen harder terug dan hij geslagen wordt. Als je gezien wordt als zwak of kwetsbaar dreigen de volgende klappen nog hardhandiger te zijn dan de eerste. Zo kan Israël zich absoluut niet veroorloven een genuanceerd beleid t.o.v. Hamas te voeren en kan Amerika niet Hizbollah Kataib en de Houthi’s maar hun gang laten gaan.

Als de marionetten hard worden aangepakt dan dreigt een openlijke betrokkenheid van Iran bij de oorlogshandelingen. Iran heeft een groot maar slecht geoefend leger van dienstplichtigen voorzien van verouderde bewapening. Vooral de luchtmacht lijkt niet heel veel voor te stellen in vergelijking met Israël en de VS. Daarentegen beschikt de Iraanse Revolutionaire  Garde, de Pasdaran over een wat kleiner maar zeer goed geoefend en vooral ballistisch uitstekend bewapend leger dat opgewassen zou kunnen zijn tegen menige vijand. Vooral deze Garde zou ingezet kunnen worden als de marionetten geneutraliseerd lijken te worden, ofwel in Syrië, Irak en Jordanië ofwel rond Israël. Deze tegenstander zou wel eens te sterk  voor Israël alleen kunnen zijn, waarbij de VS zich genoodzaakt zouden zien bij te springen. De meeste Europese naties zouden begrijpen hoe vitaal voor hun eigen toekomst deze strijd tegen Iran zou zijn. Weliswaar fors gehinderd door de Islamitische massa’s aangevuld met de vele woke-progressieve useful idiots in deze landen zouden de Europeanen niettemin meedoen met de VS. Weliswaar waarschijnlijk mondjesmaat en voor beperkte tijd. China en Rusland zouden vanwege hun Iraanse belangen moeilijk achter kunnen blijven hoewel hun betrokkenheid waarschijnlijk niet openlijk militair zou zijn. Tenzij China van de gelegenheid gebruik maakt om zich aan Taiwan te vergrijpen. Voilá het begin van WO3. Tot zover het zeer zorgwekkende aspect uit mijn aanhef.

Maar wat is het hoopgevende? Dat zit ‘m in het feit dat Israël door de huidige meer-fronten oorlog sterker afhankelijk is geraakt van de VS dan voorheen en dus meer geneigd zal zijn “adviezen” van die kant op te volgen. Een zwaarwegend advies zou kunnen zijn om nu ernst te maken met het toelaten van een Palestijnse staat. Weliswaar gedemilitariseerd, en met scherpe grenscontrole maar niettemin, een staat. Dat zou in veel Arabische landen en misschien zelfs in Iran de angel uit het conflict kunnen halen en zelfs een stimulans kunnen zijn tot meer samenwerking met Israël. Maar er zijn ongelooflijk veel problemen: veel Israëli’s zouden het heel erg moeilijk vinden om afstand te doen van wat wordt gezien als de bijbelse bakermat van het Joodse volk, en met name de ultranationalistische en criminele settlers zouden zich mogelijk gewapend verzetten. Er zou grote onzekerheid over de nationale veiligheid ontstaan. Een andere premier dan de algemeen gewantrouwde Netanyahu, liefst iemand van het kaliber staatsman zou aan het roer moeten staan. Aan de Palestijnse kant zou men moeten afzien van de “terugkeer” naar Israël, zou het vrij zotte door de UNRWA ingestelde concept van het begrip “vluchteling” moeten worden opgegeven en zou men ernst moeten maken met het vinden van genoeg constructieve elementen om een vreedzame regering te vormen. Men zou over industrialisatie moeten gaan nadenken en volksgezondheid e.d., allemaal zware opgaves als je de afgelopen 80 jaar alleen maar bezig bent geweest met zinloze heldhaftige kreten, terreurdaden en corruptie. De grenzen zouden in wat heet goed overleg moeten worden vastgesteld, hoe moeilijk dat ook zal zijn. Maar toch is dit op dit moment een hoopgevende mogelijkheid. Een voordeel voor Israël zou zijn dat men eindelijk verlost is van de voortdurende staat van waakzaamheid op de West Bank hetgeen in personele en financiële termen  maar ook in psychologische zin een enorme belasting is. In feite is -al zal lang niet elke Israëli dat nu met mij eens zijn- de Westbank momenteel een molensteen om Israëls nek.

President Biden zou de man kunnen zijn samen met zijn minister van Buitenlandse Zaken Blinken om dit in te zetten en te begeleiden. Maar wat als Donald Trump de volgende president zou zijn? Daarover meer in een volgend artikel.

 

Deel dit bericht:

cross