Joods & christelijk platform
voor reflectie 
op de actualiteit

Drijfzand of rotsgrond

HOOFDCOMMENTAAR  |

 

Het politieke gestuntel in Den Haag gaat iedereen irriteren en mag beschamend worden genoemd... Columnist Stevo Akkerman (Trouw, 6-9) waagt zich aan een diagnose en moet na rijp beraad constateren dat er “ankers zijn weggevallen”. De partijen hebben geen houvast meer.

Maar ankers “vallen niet weg”. Ze worden of bewust opgehaald, of uit nood gekapt door de stuurlieden van het schip. Een leuke beeldspraak die nog wel heel eventjes is vol te houden. Hebben partijen de ankers opgehaald of gekapt om full speed verder te kunnen varen op hun kompas voor de juiste koers? Maar dan is een anker dus juist een belemmering geweest, tenzij het gaat om een woon-boot, bekleed met pluche.

Als de politieke partijen  als schepen hun anker lichten en gaan varen… wordt Nederland finaal uit elkaar getrokken. Daar zijn het verschillende partijen voor. Misschien kunnen we dan beter denken in termen van gebouwen, met een fundament. Die dan weer gezamenlijk de regeringsgebouwen vormen. Daar zetelen de stuurlui, aan de wal. Om het schip van staat op koers te houden. In onze tijd zijn die gebouwen toe aan herstelwerkzaamheden of wel een grondige verbouwing. Symbolisch?

Dat neemt niet weg dat er intussen geregeerd moet worden. Misschien moeten we dus zeggen dat niet ankers zijn weggevallen, maar dat fundamenten op instorten staan. Of bezig zijn in te storten. Of ingestort zijn… En dat wij Nederlanders nu met lede ogen toekijken. In de lede ogen van Stevo Akkerman is het dan niet mogelijk om “zomaar weer de traditionele ankers tevoorschijn te halen”. En in mijn lede ogen kun je van instortende gebouwen ook niet zomaar  het fundament terugvinden om Nederland opnieuw te kunnen opbouwen. Nee, niet zomaar.

Wat zou kunnen? Is er een oplossing voor de complete impasse van de Nederlandse politiek? Hoe trekken we die vlot? Een term uit de scheepvaart! Beide beeldspraken komen toch bij elkaar. De regeringsgebouwen vormen de stuurhut van waaruit het schip der Nederlanden op koers wordt gehouden in de vaart der volken… Een heel ouderwetse term, maar een goeie!

Dan bij mijn beeldspraak blijvend: eerst puin ruimen. Daar moet met man en macht aan gewerkt; kost tijd en veel energie. Na veel inspanning komen we dan aan bij wat we de grondslagen van de Nederlandse staat kunnen noemen. En die zijn gelegd – op dit punt heeft Geert Wilders gewoon gelijk – met de Joods-christelijke traditie. Toen die ons land overkwam, verlieten wij Wodan en Donar. Na die donkere periode van hun tirannie: nu juist niet  langer doodslaan, niet dobbelend echtbreken, niet begeren, enz. Maar: recht doen, trouw liefhebben. Hoe leerden we dat? Door te luisteren naar die nieuwe richtlijnen, naar de tien woorden/geboden, die ons met die nieuwe traditie gegeven zijn als schoenen “om mee te gaen na ’t lant van vrede” - vrij naar Jan Luijken, dichter uit onze Gouden Eeuw.

Het voetstuk waar OPINIE-pijler op staat, bewijst zich al duizenden jaren als onverwoestbaar. Politieke partijen zouden daaruit hun inspiratie kunnen putten en elkaar bevragen op het aanhouden van dat kompas. Een ander, zelfgemaakt kompas betekent stranden van het schip van staat, terugval in bar heidendom. Zijn we daar al mee bezig?

Trudie van der Spek - Begemann, eindredacteur

 

fotoshop ©LWvdS

Deel dit bericht:

cross