Joods & christelijk platform
voor reflectie 
op de actualiteit

Missionaire ideologie

door Ron van der Wieken | analist internationale politiek

 

De oorlog tussen Gaza en Israël maakt ook in de wereld van het westen  heel veel emoties los. De afschuw over de aan het licht gekomen gruweldaden van Hamas, gepleegd op 7 oktober jl., was aanvankelijk algemeen overheersend, maar bleek van korte duur. Al snel werd vooral in linkse kringen met ongeloof twijfel gezaaid over de vraag of dit nu werkelijk wel zo had plaatsgevonden.
Toen dat toch onomstotelijk was vastgesteld, werd de algemene afschuw opgevolgd door bagatellisering en jamarisme ofwel contextualisme. De één noemt Hamas: een groepering van radicale islam-militanten die nu eenmaal af en toe “wat hardhandig” optreden (Abu Jahja is zo’n bagatelliserende goedprater), en de ander, vertegenwoordigt de stem van het aloude gematigde Nederlandse antisemitisme in de trant van “nee, dood hoeven ze niet, maar vertrouwen kun je die joodjes toch niet”,  met prototype Johan Derksen die benadrukt dat “de Joden het er ook wel naar gemaakt hadden”. Waarnaar? Dat baby’s de keel werd doorgesneden? Dat kleine meisjes verkracht werden zodat hun bekkens braken? Ja dus, kennelijk.
Ik ga er niet lang over doen om te zeggen dat ik vind dat Israël het volste recht heeft om achter de schuldigen van Hamas aan te gaan. Sommige misdrijven mógen gewoon niet onbestraft blijven. En  als daarbij burgerdoden vallen, dan komt dat geheel voor rekening van Hamas komt, politiek, moreel  en juridisch. Israël heeft de bewoners van Gaza met klem en herhaaldelijk voorafgaand aan de bombardementen verzocht om de wijk te nemen, maar Hamas heeft dat grotendeels verhinderd. Dat gebeurde ook met geweld, omdat anders het menselijk schild in hun strijdmethode dreigde weg te vallen. Elke burgerdode is er één te veel, maar de rekening is voor Hamas. Of beter, hóórt op het bord van Hamas te worden gelegd.

Zoals gewoonlijk zal de westelijke publieke opinie switchen bij het zien van de deels gefotoshopte beelden van dode kinderen onder het puin en de overigens volstrekt onbetrouwbare opgave van aantallen doden en gewonden afkomstig van het Gazaanse ministerie van gezondheid, lees: Hamas zelf. En die publieke opinie, omgedraaid als een blad aan de boom, zal Israël op alle mogelijke manieren verfoeien en straffen. Als “logisch” gevolg zullen ook de Joden buiten Israël het zwaar krijgen.
De westelijke wereld zou er goed aan doen om te bedenken waar deze strijd nu eigenlijk om gaat. Oppervlakkig bezien gaat het tussen Israël en Hamas om een stuk grond. Dat moet onder Islamitische heerschappij worden gebracht: “Palestine, from the river to the sea”. Iets dieper dan het oppervlak ligt de wortel van het conflict : Hamas is drager van één van  de vele missionaire ideologieën van de islam. Samen met Hizbollah, Hizb Ut Tahrir, de Moslimbroederschap, Al Qaida, ISIS, Palestinian Islamic Jihad,  de Iraanse ayatollah- dictatuur en nog vele andere bewegingen. Het uiteindelijke gezamenlijke doel is: onderwerping van de gehele wereld aan hun specifieke uitleg van Islam. Als het niet goedschiks gaat - dan kwaadschiks: te vuur en te zwaard zal de wereld gedwongen worden om Alla te aanbidden op de wijze van de Islam. Duizenden vrijdag-preken van imams over de gehele wereld gaan hier elke week over, de Jihad (oorlog/strijd)  wordt verheerlijkt en de gelovigen verheugen zich nu al op de hardhandige onderwerping van Joden, christenen en andersgelovigen. Let wel, niet alle moslims denken zo maar een belangrijk aantal van hen wel.
Dat is waar ook deze oorlog (de zevende aanval op Israël sinds 1948) in feite over gaat. Verovering van Israël door de Islam maakt de weg naar de Middellandse Zee vrij en daarmee de weg naar Zuid-Europa. En van daaruit naar de rest van de wereld. De Iraanse strategen hebben Israël al omsingeld: Hamas in het westen, Hezbollah in het noorden, de Houthi’s van Jemen in het zuidoosten, Syrië in het noordoosten en tenslotte Irak en Iran zelf in het oosten.
Dát is de oorlog die Israël bezig is uit te vechten. Voor het eigen voortbestaan - maar ook voor de wereld van het westen.

 

Deel dit bericht:

cross