Joods & christelijk platform
voor reflectie 
op de actualiteit

Techniek en fantasie

Het thema is al oud.
Icarus, die meende dat hij kon vliegen is voor mijn verst teruggaande geheugen een leuk mythologisch voorbeeld uit Griekenland. Maar de techniek faalde. Jammerlijk stortte hij naar beneden omdat de was, die als cement was gebruikt voor de vleugels, in de zon was gaan smelten.
Icare, Icare dixit, ubes? Qua te regione requiram?  Waarom heb ik dat eigenlijk onthouden??
Vermoedelijk omdat het zo ontzettend verdrietig overkwam op de teener van toen.  Het was de klacht van Icarus’ vader Daedalus. Beiden zaten op Creta gevangen en pa had de techniek bedacht om te ontsnappen; hij verloor zijn zoon.

De boeken van Jules Verne heb ik verslonden. Twintigduizend mijlen onder zee, met de mysterieuze kapitein Nemo…  Enfin allerlei avonturen in verband met gefantaseerde technologie vond ik geweldig en dan hoor je later, en maak je ook mee, dat heel veel van die fantasieën werkelijkheid zijn geworden. Ook die onderzeeboot! ook de reis naar de maan! In tachtig dagen om de wereld was een wilde fantasie, maar is als tijdspanne in moderne ogen belachelijk: het kan vele malen sneller.

In onze tijd wint de kunstmatige intelligentie, artificial intelligence, AI, meer en meer terrein, en wel in hoog tempo. Dat roept veel vragen op: een zegen? Of?Laten we maar invullen: het tegenovergestelde.
In mijn krant wordt gesproken van transhumanisme. Transhumanisten zijn techneuten die deze ontwikkeling op de voet volgen, en wel met verstand van zaken èn met die vraagstelling. Deze week hebben ze een congres in Utrecht.

Ik lees dat straks de mens wel een paar honderd jaar oud kan worden. De ontwikkeling begon met brillen en gehoorapparaatjes en gaat naar reparatie (en dus ook beïnvloeding….) van het DNA van de mens.

Als gewoon mens snap je er niets van, maar je kunt er natuurlijk wel over nadenken. En zelf vraag ik me af: wie verlangt daarnaar… Wie zou driehonderd jaar oud willen worden…. Mijn antwoord is ieg: ik niet. Het klinkt raar of blasé, maar soms krijg ik het idee: nu weet ik het wel; ik heb het nu allemaal wel gezien.
Maar juist deze gedachte herinner ik me ook van toen ik twaalf jaar oud was. Alleen anders toen, met een andere kleurstelling: toen was ik er blij mee: ik dacht dat ik toen alles wel begreep…. En ik vond dat heerlijk. Nota bene naar aanleiding van een preek in de zondagse kerkdienst.

De schrijver van het artikel veronderstelt ook dat de kloof tussen rijk en arm dieper zal worden. Dat behoeft geen nader uitleg.  Dure “grapjes”.
Kort door de bocht samengevat: nemen straks de computers de macht over?
De vraag van het transhumanistisch congres.
Ik vrees een tweede, moderne Icarus. Maar wie is hij?

Trudie van der Spek - Begemann

Deel dit bericht:

cross